Wetenschappers onderzochten hoe het nu zit met die zelfverzekerdheid. Helpt die 100% overtuiging je nu echt je doel te bereiken?  Is het leven zo simpel als ‘The Secret’ doet vermoeden?

3 sociologen besloten de proef op de som te nemen.  In een aantal experimenten vergeleken ze de resultaten tussen de zichzelf overtuigende mensen (ik kan dit!) en de zichzelf afvragende mensen (kan ik dit?).

Het experiment

De 3 sociologen lieten een groep proefpersonen anagrammen oplossen. Voordat ze daaraan begonnen, vroegen de onderzoekers de ene helft tegen zichzelf te zeggen dat ze de taak zeker zouden volbrengen. De andere groep moest zichzelf juist afvragen of ze de taak wel konden volbrengen.

Het resultaat?  De groep die zich afvroeg of ze de taak wel konden volbrengen, deed het significant beter dan de groep die zichzelf ervan moest overtuigen. Meerdere onderzoeken en andere groepen volgden, maar telkens met hetzelfde resultaat. De twijfelende groep deed het telkens significant beter dan de zichzelf overtuigende groep.

Overtuigingen vernauwen je blik

De onderzoekers wijzen erop dat de uitkomst goed te verklaren is. Als je jezelf alleen maar overtuigt van iets, dan laat je geen twijfel meer toe. Je denkt niet meer na over wat er eventueel fout kan gaan. Stel je jezelf echter vragen, dan kom je steeds meer problemen tegen waar je vervolgens op in kunt spelen. Simpel gezegd: vragen bieden een ruime blik terwijl overtuigingen je blik vernauwen. Je hebt dus gewoon beide nodig.

1 voordeel. We kunnen de Ratelbandjes van deze wereld van weerwoord voorzien met dit onderzoek

Bron: telegraph.co.uk

Voor bijna 9.000 euro ben ik de gelukkige eigenaar van een gloednieuwe van airco voorziene 5-deurs rode Toyota Aygo. Een superzuinig, klein autootje. Dat betekent 3 jaar lang geen APK en dus geen spanning over kosten die het met zich mee brengt. Dat betekent eindelijk weer verwarming in mijn auto. Dat betekent dat ik niet op slag dood ben bij een eventueel ongeluk. Erg veel gemoedsrust dus. Maar het betekent ook een lening aangaan en een aantal jaren maandelijks aflossen. Bezuinigen dus op andere zaken.. Euroshopper en ik worden grote vrienden.

Aan het einde van de TED-talk overigens een grappige nieuwe – wetenschappelijk korrecte – versie van 9 Million Bicycles. Katie Melua paste haar versie aan na commentaar van een (iets te) kritische professor.

Of klik hier om de film op TED.com te kijken

Het begon onschuldig, als een vertiertje, wat afleiding. Ik vertoefde in kringen die buiten de normale samenleving amper bekend zijn… Kreeg contact met vage figuren. Namen als Natasja O, Vincent E. Ook ik ging er in mee. Bij hen sta ik simpelweg bekend als Michel V.

Al snel volgden ontmoetingen. We wisselden persoonlijke gegevens uit, maar altijd beveiligd. De onderlinge contacten versterkten. Naar Utrecht met *esther*, naar Wageningen met Natasja db.

Maar die wereld en mijn ‘normale’ wereld mengen steeds meer… Mijn familie weet dat er iets speelt, ziet me afdwalen tijdens gesprekken. Ik staar naar een scherm, speel boodschappen door onder de tafel en neem stiekem foto’s om te versturen.. Het wekt argwaan op.

Ik vertel ze af en toe wel iets, probeer open te zijn. Maar die verhalen komen bij mijn vrienden steeds vreemder over. De ontmoetingen, verhalen, de boodschappen.. Het zegt ze zo weinig… Ze maken inmiddels een belangrijk deel uit van mijn dagelijkse routine. Ik sta ermee op, ga ermee naar bed.

Het is helaas niet anders… Ik ben Twitterverslaafd.

De losschietende elastiekjes die je per ongeluk inslikt, de etensresten die je na uren nog ergens uit weet te vissen en de spinazie die zo charmant over je voortanden gedrapeerd ligt zonder dat je het weet..(overigens leuke icebreaker op dates.) Je lacht erom, maakt er grappen over. En je kijkt vooral uit naar het moment dat het onding er uit mag.

Uiteindelijk liep ik anderhalf jaar met de constructie, tot vorige week… Met 3 wekkers zou ik me niet verslapen. Ik poetste mijn tanden, nam in de spiegel uitgebreid afscheid van het metalen onding en sloeg het ontbijt over. Moeilijk te geloven. Was het echt zover? Geen tandenborstel meer mee naar afspraken of ijzeren pinnen die in mijn wang steken?

Met een beetje spanning, maar vooral triomfantelijk – alsof ik het zelf allemaal had gedaan – liep ik naar binnen en gaf mijn feloranje kaartje af. “Je beugel mag eruit vandaag?” Ja, zei ik, en lachte voor de laatste keer mijn beugel bloot. “Dan mag je gelijk doorlopen naar boven”, en ze keek weer naar haar scherm.

Was dat het? Ik verwachtte meer. Felicitaties, champagne, applaus misschien? Op zijn minst een glimlach om in mijn vreugde te delen. Maar nee. Na anderhalf uur stond ik buiten. Zonder beugel en met bloedende bovenlip door een foutje van de ortho. Het is een heerlijk gevoel. Gladde tanden! Poetsen gaat weer een stuk sneller en ik lach zelfs nog vaker dan ik al deed.

Maar stiekem mis je ook wel iets. Zo’n beugel geeft je toch een beetje identiteit, soms zelfs een schuilplek of excuus. Heb je je dag even niet? Schatten ze je jonger? Durf je niet op die leuke meid af te stappen? Simpel, komt door de beugel. Nu zijn er geen excuses meer. En dat is alleen maar goed.

De eerste 3 jaar van mijn twintigersbestaan woonde en werkte ik op Mallorca. Ik stond op het podium als Danny van Grease en als paus in Sister Act. Ik begeleidde groepen door natuurpark La Reserva, bezocht hotels als PR-medewerker, verkocht asperges, coliflor en aceitunas op de groenteafdeling van de lokale supermarkt en verhuurde Mercedessen bij Easy Rent-a-Car. Ik woonde in Cala Pí, Cala d’Or, Cala Ratjada en Puerto d’Andratx.

Terug in Nederland woonde ik in Den Bosch, zocht naar een huisje in Utrecht maar belandde in Veenendaal. Op mijn 24ste en 26ste begeleidde ik 2 reizen in Mexico en Guatemala voor Djoser en startte tussendoor met de studie Communicatiemanagement in Utrecht. Ik hing als bijbaan jassen op bij de Jaarbeurs Utrecht, verhoogde de positie van bedrijven in zoekmachines als linkmarketeer, leerde schrijven bij Sabel Communicatie, werkte als webadviseur bij Isabel en gaf een blok les in Kritisch Denken aan eerstejaars studenten aan de HU. Tussendoor 2 mooie relaties gehad (niet tegelijk), die helaas beiden niet werkten. En anderhalf jaar terug een beugel genomen om mijn iets scheef staande tanden mooi recht te krijgen (een andere reden voor een beugel kan ik ook niet bedenken). Heb vrienden erbij gekregen en kwijtgeraakt, zag sommigen van hen pappa worden, zag mijn zus mamma worden en mijn broertje veranderde van 8-jarig irritant jongetje in 18-jarige beste broer ever.

En nu… Nu start ik aan het begin van mijn dertiger jaren aan een nieuwe job; ‘webber’ bij een trainings- en adviesbureau. Komende week koop ik een autootje, over 2 maanden gaat mijn beugel er (hopelijk) uit en wie weet verhuis ik binnen het jaar naar Utrecht. Maar verder blijft de toekomst een grote verrassing. En zo hoort het ook. Het enige dat ik hoop is dat de komende 10 jaren net zo enerverend worden als de vorige.

En 30, ach… het zijn maar getallen.

Het onderzoek – waarbij onderzoekers de onbewuste vooroordelen maten – werd beschreven in het online wetenschappelijk tijdschrift PloS One. Het meten van de vooroordelen gebeurde met de Implicit Association Test (I.A.T.). Hierbij wordt de testpersoon gevraagd negatief en positief geladen items (geweer, liefde, angst, bloem) toe te wijzen aan zwarte of blanke personen en aan goed of slecht. De ene keer is ‘goed’ gekoppeld aan blank, de andere keer aan ‘zwart’. Omdat de proefpersoon zo snel mogelijk moet reageren, is aan de reactietijd te zien of de proefpersoon meer moeite heeft ‘slecht’ met blank te associëren of met ‘zwart’.

• Zelf een poging wagen? Test je vooroordelen met de I.A.T. >>

Minder vooroordelen door gezichtsherkenning

Uit onderzoek blijkt nu dus dat mensen minder vooroordelen hebben naarmate ze het andere ras beter leren onderscheiden. Dat hebben ze getest door de proefpersonen een training te geven in het herkennen van zwarte gezichten, waarna de test opnieuw werd afgenomen.

Uit eerder onderzoek bleek al dat vooroordelen van blanke mensen verminderen als zij kort ervoor een succesvolle zwarte atleet of zakenman zagen. Dat effect was helaas tijdelijk, maar bewijst wel dat we onbewust behoorlijk worden beïnvloed door stereotypering in de media. In dat opzicht kunnen we verwachten dat Barack Obama alleen door succes uit te stralen al helpt de vooroordelen te verminderen.

Trainen op gezichtsherkenning: nieuwe spellen

Maar het onderzoek biedt ook nieuwe mogelijkheden. Voor een betere samenleving zonder vooroordelen hoeven we elkaar alleen maar beter te leren onderscheiden. Dus laten we beginnen met op dergelijke trainingen gebaseerde spellen. Een paar suggesties:

• Marokkanenmemorie
• Antillianenkwartet
• Wie is het? ( Nee, we maken er niet ‘Wie deed het?’ van, dat is dan weer een vooroordeel…)

En natuurlijk kunnen we alle Photoplayspellen aanpassen. Ik zie veel mogelijkheden!